Chwilowo powróciłam do życia przez traumatyczne przeżycie.

Czasem mam wrażenie, ż żyje jakby w amoku.

Ciekawe jak się pozbyć postrzegania świata czarno-biało.

Szybko się zniecierpliwiam i często boli mnie głowa.

Moją determinację (często) przysłania depresja.

A gdy jej nie ma – pojawia się lekkomyślność i szaleństwo.

Zmniejszona wydajność – skutek, zacofanie wobec innych.

Stan po otępieniu – półotępienie.

Lubię patrzeć na poprawę własnego ja.

Nie patrzeć na innych i uwolnić się od schematu.

Z dystansem, mam dosyć siebie, że marnuje czas.

Robię wbrew sobie, aby czuć ból psychiczny który przysłania przygnębienie.

Jestem w stanie hibernacji.

Czasem nie umiem żyć. Nie umiem nic.

Chcę uwolnić się od tępoty ludzkiej. Odnaleźć nową formę. Szukam możliwości ku temu – nieudolnie. Sama jestem tępakiem, od którego nigdy się nie uwolnię.

Zniechęciłam się do tego, co kiedyś lubiłam.

Spowolniony i wydłużony czas trwania czynności.

Odzwyczajenie od przeciętnego toku np. znajomego czucie zapachu, mimo wcześniejszego przyzwyczajenia.

Bo po skrajnie zmiennych nastrojach następuje otępienie.

Otępienie, brak dotarcia przekazu informacji.

Problemy przytłaczają tok myślenia.

Przeciwieństwo tamtego stanu – potrafię sobie sama urozmaicić nawet najmniej przyjemną rzecz.

Siły na wszystko.

(pojawiają się tylko chwilowo)

Przygody z losowymi ludźmi (bez spaczonych skojarzeń, proszę xd) mimo to czy kiedykolwiek będzie utrzymywany z nimi kontakt/kiedykolwiek będę miała z nimi do czynienia -  w tym momencie obojętne.

Przeważnie nie lubię krótkich znajomości, marnowanie czasu na taką ulotną chwilę znajomości.

Ochota życia chwilę, zupełny brak chęci potrzeby bliskości.

Racjonalnie wiem, że jest sens, ale odczuwam tylko bezsens.

Głupia faza otępienie – patrząc na coś nawet nie wiem, czy to umiem czy nie.

Umiem ignorować swą psychikę i ze znużonym bólem to przeczekać.

Krótka pamięć.

Mam poczucie depresji, mimo że mam cel w życiu i te inne duperele.

(bez powodu – irytujące wewnętrznie)

Otwarcie się na innego człowieka – życiowy błąd.

Jestem zniszczona już na każdej linii życia.

To było narzędzie w postaci jej potrzeby wyzwolenia?

Z dnia na dzień coraz bardziej rujnuje sobie życie, obracając się wśród ludzi.

I nastała całkowita obojętność, wreszcie ulga.

Zabić to co znienawidzone.

Potem to ja ponoszę koszty i się tłumaczę.

Bo będzie zburzone moje prawo utajonego funkcjonowania.

Konkurencja pchnie do rywalizacji, musze wepchnąć mój cel na miejsce innych.

Nawet pechowcy nie mają tyle porażek?

Wyrzucić negatywne emocje i wszystko obojętne.

Gardzę wszystkim, moja wewnętrzna sprawa.

Potrzebuję kontaktu z ludźmi w kratkę, jednakże wolę aspołeczność.

Chce odizolowania!

Gdyby nie moja ‘depresja’ to by żyło.

Ja się nienawidzę, ja chcę być swoim ideałem, udoskonalić swą osobę.

Zniszczyć co mi niepotrzebne i pozabijać to co mnie wkurwia.

W tłumie bezimiennych ludzi potrafię się odnaleźć.

Musze zniszczyć te więzi.

...bezsens

-I wiesz co. Mój mistrz, wzór do naśladowania, powiedział mi to: kochaj-zabijaj, lub-rań, uwielbiaj-krzywdź, podziwiaj-niszcz.

A co ja mu na to?

Powiedziałam: Pojebało Ciebie. Jako moje guru, masz dać mi taki przykład zachowań który mi odpowiada. Musisz spełniać moje kryteria, bo ja chce abyś był tym co chcę i mam ochotę naśladować.